Ονειρο ήταν και πάει, πάμε για το επόμενο..

Πριν από δέκα και βάλε χρόνια, τότε που το facebook δεν είχε ίχνος της σημερινής του παντοκρατορίας, είχα ένα τίμιο blog, το οποίο ανανέωνα συχνά, με ελάχιστους αναγνώστες, αλλά το θέμα δεν ήταν πόσοι το διάβαζαν, αλλά πόσο με βοηθούσε να γράφω και σε ορισμένες περιπτώσεις να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, με αγνώστους. Δεν το έκλεισα ποτέ αυτό το blog, αλλά από τότε άλλαξαν πολλά. Μαζί κι εγώ, κυρίως μάλιστα εγώ. Το facebook έγινε όχι και τόσο αργά και σταθερά, μία καθημερινή συνήθεια. Ξυπνούσα το πρωί – κι όταν λέμε πρωί, μιλάμε για αξημέρωτα, έμπαινα, έριχνα μία γρήγορη ματιά, τί μπορεί να είχα χάσει από το βράδυ, δεν ήταν και πολλά, δεν κοιμόμουν πάνω από τέσσερις ώρες. Εφτανα στη δουλειά, μετά τα πρώτα διαδικαστικά, έριχνα μια ματιά, για μηνύματα, αναρτήσεις κλπ. Να μην το κουράζω ιδιαίτερα, πριν να κοιμηθώ, έκανα ένα τελευταίο σκρολάρισμα, αυτό διαρκούσε περισσότερο, κάπου – κάπου εκείνη η ώρα της κούρασης αλλά και της ηρεμίας, ήταν ιδανική για μία τελευταία ανάρτηση. Δέκα χρόνια μετά, δεν μπορώ να υπολογίσω τις αναρτήσεις που έκανα, για χιλιάδες λόγους – ομοίως, άγνωστος παραμένει ο αριθμός των αναρτήσεων που ΔΕΝ έκανα, έγραψα τα κείμενα, τα αποθήκευσα με την επιλογή να μπορώ να τα διαβάσω μόνον εγώ και ποτέ δεν πάτησα το μαγικό κουμπάκι να μοιραστεί δημόσια. Προσπάθησα να είμαι πάντοτε προσεκτικός στις διατυπώσεις μου, κυρίως επειδή θεωρώ πως μπορείς να προκαλέσεις, ακόμη και χωρίς να γίνεις εξόφθαλμα προκλητικός. Δεν με απασχόλησε αν το πέτυχα. Αυτά που ήθελα τα έγραφα και δεν μετανιώνω παρά μόνο για λίγα που δεν έγραψα, επιβεβαιώνοντας το ρητό «καλύτερα να μετανοιώσεις για κάτι που κάνεις, παρά για κάτι που δεν κάνεις». Εν τέλει, ο κύκλος του facebook, έκλεισε. Το είχα πει και στο παρελθόν, αλλά αποδεικνύεται καθημερινά, ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι σαν το τσιγάρο. Πολλοί λένε ότι θα το κόψουν, λιγότεροι το καταφέρνουν. Και για εμένα ήρθε η ώρα να κάνω τη δεύτερη, συνειδητή απόφαση να κόψω το «κάπνισμα». Ωστόσο, επειδή όπως είναι γνωστό, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, το facebook μπορεί να το κόψω, αλλά το γράψιμο είναι μία διέξοδος, που δεν έχω ούτε τη θέληση, ούτε την πολυτέλεια να περιορίσω. Κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του ονειροβάτη... Και γιατί ονειροβάτης; Ισως επειδή «τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης», όπως είχε δηλώσει ο David Niven. Ενδεχομένως επειδή «τα όνειρα έχουν μόνο έναν κάτοχο τη φορά. Γι’ αυτό οι ονειροπόλοι είναι μοναχικοί» όπως έγραψε η Erma Bombeck. Ακόμη και το ότι «ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις» που είχε διαπιστώσει ο Πωλ Βαλερύ με βρίσκει σύμφωνο. Εκατσες και έψαξες θυμοσοφίες για τα όνειρα, πόσο προβλέψιμο θα σκεφτεί κανείς. Αλήθεια είναι. Οσο αληθινό είναι και αυτό που έγραψε ο Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς, Ιρλανδός ποιητής κάτοχος του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1923, «Σκόρπισα τα όνειρά μου στα πόδια σου, περπάτα απαλά, γιατί μπορεί να πατήσεις τα όνειρά μου». Τελικώς όμως, όλα συνοψίζονται σε μία φράση. Είναι καιρός να αρχίσετε να ζείτε τη ζωή που έχετε ονειρευτεί. Δεν ξέρω αν θα τα λέμε εδώ μέσα, εγώ θα γράφω, και ένας να διαβάσει κέρδος θα είναι για εμένα, μακάρι και για εκείνον. Και ανταλλαγή απόψεων μπορούμε να κάνουμε και να διαφωνήσουμε και να τσακωθούμε, και φαντάζομαι και πολλά άλλα πράγματα. Χωρίς «μου αρέσει», καρδούλες, εικονίδια και άλλα τέτοια. Μα είναι τόσο ξεπερασμένο το blog, όταν έχεις τη συγκλονιστική αμεσότητα των κοινωνικών δικτύων. Ενώ εγώ είμαι τόσο μπροστά σε όλα, που αν κάνω κάτι που θεωρείται ξεπερασμένο, θα χάσω πόντους δημοφιλίας, λες και τους έχω ανάγκη, για να αυξήσω τί; Κάποιοι φίλοι, μου έγραψαν ότι το facebook και τα άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, είναι διαχειρίσιμα και είναι αλήθεια. Απλώς αποφάσισα πως οι όποιες σκέψεις μου, δεν θέλω να χάνονται σε ένα ατελείωτο timeline. Δεν είναι αυτό που έχω ανάγκη, περισσότερο από τα μιλάω γι αυτά που με απασχολούν. Μένει να αποδειχθεί, αν θα έχει ενδιαφέρον. Για εμένα σίγουρα. Σε λίγες ημέρες, όταν όλα θα είναι έτοιμα, θα τα πούμε, ελπίζω. Καλή συνέχεια...